پایگاه خبری سرمایه فردا

انتخاب خوب برای سرمایه‌گذاری در مقطع کنونی به شرایط سیاسی و نظامی کشور تعیین می‌شود که در مقطع کنونی طلا، دلار و برخی سهام سودآوری هستند.

در دورانی که سیاست و اقتصاد در هم تنیده شده‌اند، دکتر سید علی مدنی‌زاده با نگاهی تحلیلی و واقع‌گرایانه، از دگرگونی‌های بنیادین علم اقتصاد، فاصله‌گرفتن از مکاتب سنتی، و اهمیت داده‌محور بودن در داوری نظریات سخن می‌گوید.

این گزارش با نگاهی جامع، به بررسی پیدایش بورس و عملکرد بورس به‌عنوان سپر تورمی و مکانیزم سازمان‌یافته تأمین مالی پرداخته و جایگاه آن را در تحولات اقتصادی کشور تحلیل می‌کند.

سرمایه گذاری در شرایط جنگ با استراتژی‌های کم‌ریسک‌تر مانند حفظ نقدینگی، تمرکز بر دارایی‌های با درآمد ثابت و پوشش‌دهی تورم از طریق طلا و ارز است. در این فضا، درک صحیح از رفتار بازار، واکنش سرمایه‌گذاران و شناخت صنایع مقاوم در برابر بحران، نقشی کلیدی در صیانت از ارزش دارایی‌ها ایفا می‌کند.

نزدیک به ۲۰ نفر از گروهی که ژست اصلاحات ساختاری در اقتصاد هستند سابقه پست های مانند وزیر و رئیس سازمان برنامه و ... دارند به همین دلیل آنها بیشتر بیانیه نمایشی است.

در بازار ایران، تحلیل سیاسی اغلب نه بر پایه‌ی داده و ساختار، بلکه بر اساس منافع شخصی و امیدهای ذهنی ارائه می‌شود. فعالان باسابقه و حتی باسواد بازار، تحلیل‌هایی را منتشر می‌کنند که بیشتر بازتاب پورتفوی خودشان است تا واقعیت‌های میدانی. این آمیختگی خطرناک میان تحلیل و منافع، نه‌تنها سرمایه‌گذاران خرد را گمراه می‌کند، بلکه در بلندمدت اعتماد عمومی به تحلیل‌گران و رسانه‌ها را نیز فرسایش می‌دهد.

ژئواستراتژی، پیوندی حیاتی میان جغرافیا و استراتژی ملی است که درک درست و به‌موقع آن می‌تواند مسیر سیاست خارجی، امنیت ملی و جایگاه بین‌المللی کشورها را تعیین کند. این رویکرد تحلیلی، با تکیه بر عناصر پایدار جغرافیایی مانند جمعیت، منابع، موقعیت و ظرفیت‌های ملی، به دولت‌ها کمک می‌کند تا در رقابت‌های جهانی، تصمیماتی واقع‌بینانه و آینده‌نگر اتخاذ کنند. در جهانی که رقابت برای بقا و نفوذ بی‌وقفه ادامه دارد، ژئواستراتژی نه‌تنها ابزاری تحلیلی، بلکه ضرورتی راهبردی برای طراحی آینده ملت‌هاست.

در میانه دهه ۱۳۰۰ خورشیدی، هم‌زمان با تلاش رضاشاه برای ساختن ایران نوین و رهایی از سلطه قدرت‌های استعماری، آلمان به شریک فنی و صنعتی تازه‌ای برای تهران بدل شد. این همکاری بی‌سابقه، از ساخت راه‌آهن سراسری و کارخانه‌های مادر تا توسعه برق، رادیو و آموزش فنی، نه‌تنها زیرساخت‌های مدرن ایران را پایه‌گذاری کرد، بلکه نگرشی تازه بین ایران و آلمان قابل مشاهده بود.

قدرت‌های جهانی همواره ایران را در نقش «نعش بلاتکلیف» نگه داشته‌اند، به‌گونه‌ای که هم هزینه‌های زنده و مرده را می‌پردازیم و هم از فرصت‌های توسعه محروم هستیم.