پایگاه خبری سرمایه فردا

تجربه ماجرای طبس نشان می‌دهد آمریکا سابقه بمباران لاشه تجهیزات خود را دارد تا به دست ایران نیفتد. اگر تلفات انسانی گرفته نشده باشد، آمریکا در بخش تاکتیکی موفق بوده، اما در اهداف کلان مانند براندازی و کنترل تنگه هرمز، ناکام مانده است. سه سناریو برای این عملیات متصور است: آسیب در اثر حملات و سقوط، فرود بدون آسیب در باند صحرایی، یا بمباران لاشه پس از خارج کردن خدمه.

ترامپ پیش‌تر خواستار «تصاحب نفت» در کشورهایی شده که آمریکا در آنها مداخله نظامی داشته است، از جمله عراق و ونزوئلا و این نشان دهنده توهم ذاتی او در تصاحب نفت کشورهای دیگر است.

در میانه جنگ ایران و آمریکا، ترامپ از سر استیصال تهدید به «بازگرداندن به عصر حجر»‌‌ کرد؛ ‌‌آیا آمریکا پیش‌تر نیز چنین تهدیدهایی را مطرح کرده است؟

ترامپ در جنگ از کلی‌گویی پرهیز کرده و مستقیماً روی Energy Infrastructure دست گذاشته است. این نشان‌دهنده یک «لیست سیاه» نهایی شده است. ذکر دقیق این اهداف، پیامی روشن به سیستم امنیتی ایران است: «ما دقیقا می‌دانیم کجا را بزنیم که فلج‌کننده باشد». این یک تهدید عریان در لباس صلح است

، در کمتر از چهار هفته، بیش از ۱۲ تریلیون دلار از ارزش بازارهای جهانی سهام نابود شد؛ اما آثار بسته شدن تنگه هرمز و جهش قیمت نفت به ۱۱۴ دلار فراتر از این اعداد است. این بحران نه‌تنها اقتصادهای بزرگ را لرزانده، بلکه پیام روشنی دارد: قرار نیست مردم ایران زیر فشار زندگی کنند و دیگران آسوده بمانند؛ جهان باید رنج ایران را لمس کند.

تلگراف در تحلیلی تازه می‌نویسد ایران راهبردی طراحی کرده که می‌تواند آمریکا را نه با یک نبرد بزرگ، بلکه با جنگی طولانی، پرهزینه و چندلایه به عقب‌نشینی وادار کند. تهران با اتکا به موشک‌ها، پهپادها، حملات محدود اما مداوم و فشار بر مسیرهای انرژی، جنگ را از یک جبهه مشخص خارج کرده و آن را به یک نبرد فرسایشی تبدیل کرده است؛ نبردی که هزینه‌های سیاسی و اقتصادی آن برای واشنگتن می‌تواند بسیار سنگین‌تر از میدان نبرد باشد.

نیویورک تایمز در گزارشی که پرده از واقعیت میدانی برداشته، اعلام کرده است که برخلاف ادعای مکرر و پشت سر هم ارتش آمریکا و شخص دونالد ترامپ، قدرت حمله ایران کاهش نیافته و توانایی انجام حملات مؤثر همچنان باقی است.

بنیامین نتانیاهو، مدعی شد راه‌حل‌های نظامی برای بازگشایی تنگه هرمز وجود دارد، در حالی که بیش از یک ماه جنگ و ۲۶ میلیارد دلار هزینه در 32 روز جنگ، نتوانسته حتی یک کشتی را بدون هماهنگی با ایران از این آبراه عبور دهد.

بستن تنگه هرمز عامل جهش بیش از ۵۰ درصدی قیمت نفت به ۱۱۳ دلار، از افزایش قیمت دیزل به بالاترین سطح ۱۸ ماهه تا تورم مواد غذایی با فاصله ۴ تا ۶ هفته، از فشار بر ارزهای بازارهای نوظهور تا سهمیه‌بندی انرژی برای اقتصادهای G7، و در نهایت افزایش نرخ بهره و آغاز رکود اقتصادی، همگی نشانه‌هایی از تکرار بحران نفتی ۱۹۷۳ هستند.