در شرایطی که سازمان حفاظت محیط زیست برای تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای خود، از درمان حیات‌وحش تا حمایت حقوقی از محیط‌بانان، با کمبود بودجه دست‌وپنجه نرم می‌کند، رئیس این سازمان با هیئت همراه راهی سفرهای پرهزینه بین‌المللی می‌شود—سفرهایی که نه برنامه‌ای برای تغییر اقلیم دارند، نه دستاوردی برای کشور، و نه حتی شأن دیپلماتیک در اجرا. این تناقض، نماد بحران مدیریتی در نهادی است که باید حافظ زیست‌بوم ایران باشد، نه مسافر دائمی اجلاس‌های بی‌اثر.